27 de maio de 2010

Cuarta lectura de un minuto



O profesor Pedro Expósito e a alumna Celina Laurijssen leron estes dous textos:

Pedro Páramo, de Juan Rulfo
Vine a Comala porque me dijeron que acá vivía mi padre, un tal Pedro Páramo. Mi madre me lo dijo. Y yo le prometí que vendría a verlo en cuanto ella muriera. Le apreté sus manos en señal de que lo haría; pues ella estaba por morirse y yo en plan de prometerlo todo. "No dejes de ir a visitarlo - me recomendó-. Se llama de otro modo y de este otro. Estoy segura de que le dará gusto conocerte." Entonces no pude hacer otra cosa sino decirle que así lo haría, y de tanto decírselo se lo seguí diciendo aun después que a mis manos les costó trabajo zafarse de sus manos muertas.
Todavía antes me había dicho:
- No vayas a pedirle nada. Exígele lo nuestro. Lo que estuvo obligado a darme y nunca me dio... El olvido en que nos tuvo , mi hijo, cóbraselo caro.
- Así lo haré, madre.
Pero no pensé cumplir mi promesa. Hasta que ahora pronto comencé a llenarme de sueños, a darle vuelo a las ilusiones. Y de este modo se me fue formando un mundo alrededor de la esperanza que era aquel señor llamado Pedro Páramo, el marido de mi madre. Por eso vine a Comala.

Terceira lectura de un minuto



Rosa Enríquez, coordinadora da biblioteca, leu un texto de Cien años de soledad, e a alumna Débora Pardal, un de Eduardo Galeano.

Cien años de soledad, de Gabriel García Márquez
- La tierra es redonda como una naranja.
Úrsula perdió la paciencia. "Si has de volverte loco, vuélvete tú solo - gritó. Pero no trates de inculcar a los niños tus ideas de gitano." José Arcadio Buendía, impasible, no se dejó amedrentar por la desesperación de su mujer, que en un rapto de cólera le destrozó el astrolabio contra el suelo. Construyó otro, reunió en el cuartito a los hombres del pueblo y les demostró, con teorías que para todos resultaban incomprensibles, la posibilidad de regresar al punto de partida navegando siempre hacia el Oriente. Toda la aldea estaba convencida de que José Arcadio Buendía había perdido el juicio, cuando llegó Melquíades a poner las cosas en su punto. Exaltó en público la inteligencia de aquel hombre que por pura especulación astronómica había construido una teoría ya comprobada en la práctica, aunque desconocida hasta entonces en Macondo, y como una prueba de su admiración le hizo un regalo que había de ejercer una influencia terminante en el futuro de la aldea: un laboratorio de alquimia.
Para esa época, Melquíades había envejecido con una rapidez asombrosa. En sus primeros viajes parecía tener la misma edad de José Arcadio Buendía. Pero mientras éste conservaba su fuerza descomunal, que le permitía derribar un caballo agarrándolo por las orejas, el gitano parecía estragado por una dolencia tenaz. Era, en realidad, el resultado de múltiples y raras enfermedades contraídas en sus incontables viajes alrededor del mundo. Según él mismo le contó a José Arcadio Buendía mientras lo ayudaba a montar el laboratorio, la muerte lo seguía a todas partes, husmeándole los pantalones, pero sin decidirse a darle el zarpazo final.

"Caminos de alta fiesta", de Espejos, de Eduardo Galeano
¿Adán y Eva eran negros?
En África empezó el viaje humano en el mundo. Desde allí emprendieron nuestros abuelos la conquista del planeta. Los diversos caminos fundaron los diversos destinos, y el sol se ocupó del reparto de los colores.
Ahora las mujeres y los hombres, arcoiris de la tierra , tenemos más colores que el arcoiris del cielo; pero somos todos africanos emigrados. Hasta los blancos blanquísimos vienen de África.
Quizá nos negamos a recordar nuestro origen común porque el racismo produce amnesia, o porque nos resulta imposible creer que en aquellos tiempos remotos el mundo entero era nuestro reino, inmenso mapa sin fronteras, y nuestras piernas eran el único pasaporte exigido.

20 de maio de 2010

Segunda lectura de un minuto


Esta vez correu a cargo de Ángela Precedo e Ángeles Sandino. O texto da alumna é orixinal; presentouno a un concurso e foi seleccionado para a súa publicación nun libro que teremos na biblioteca ben cedo.

El transcurso del tiempo , de Ángela Precedo Blanco

Soy un alma esperando,
esperando mi muerte,
muerte que me mira con ojos de pan,
muerte que sabe a miel, melosa miel,
guardada en una caja de seda,
de la que no puede escapar,
escapar una sonrisa,
pues ya a nadie le importo,
pues ya todo el mundo me olvidó.

Soy como un rizado erizo,
en este castaño dorado,
dorado por la miel, melosa miel.
Las cerraduras de las tripas, de la espina,
resbalan por las sábanas de seda.
Es duro saber que en la piel tersa
donde en tiempos hubo balas,
ahora no hay nada,
pues el fósil quedó estéril.
Y, aun así, es delicioso saber…
que el tiempo pasa.

Circe ou o pracer do azul, de Begoña Caamaño

- É certo que me amaches? É verdade que me deixaches repousar no teu corazón?
- Tan certo como que de non existir Ítaca xamais te abandonaría. Tan certo como respiro e como o mar tira por min. Non é só que te amase, é que foi canda ti que coñecín o amor.
- Xúrame entón que me has querer en todas as túas mulleres futuras - Ulises fitouna atónito-, xura que este o noso amor servirá para que mudes o teu xeito de ollar as mulleres. Mozas ou vellas, fermosas ou feas, túas ou alleas, xura que desde agora todas han ser merecedoras do teu respecto, que nunca máis has ver ningunha como un ser inferior, como algúen sen criterio nin desexo propios, como un instrumento para as túas ansias ou ambicións... Oh, Ulises, tes que me prometer que a túa estadía en Eea foi algo máis que unha parada na túa singradura. Se o home que chegou a min non foi o mesmo que abandonou Ítaca, tampouco o home que parta das miñas beiras pode ser o mesmo que chegou a estas praias pedindo refuxio. Ti cambiáchesme moito, nobre laertiada, tampouco eu son a mesma deusa chea de xenreira que te recibiu. Faime sentir que tamén ti mudaches pola miña compaña, que no teu xeito de ver o mundo se pode agora seguir o rastro da miña ollada. Dime que deixei pegada forte na túa alma e que non serán só os teus brazos os que me estrañen.Non permitas, meu heroe, que chegue o día en que me arrepinta por te amar.

A primeira lectura de un minuto


O alumno Alberte Villamarín e a profesora Maruxa Guitián foron os primeiros en ler un texto para todos os asistentes da biblioteca. Os textos foron estes:

Seda, de Alessandro Baricco
Fica así, quero mirarte moitas veces, pero non eras para min, agora es para min, non te achegues, por favor, queda tal como estás, temos unha noite para nós, e eu quero mirarte, non te vira nunca así, co teu corpo para min, a túa pel, fecha os ollos , e acaríciate, por favor,
dixo Madame Blanche, Hervé Joncour escoitaba,
non abras os ollos se es capaz, e acaríciate, son tan fermosas a túas mans, soñeinas tantas veces que agora as quero ver, gústame velas na túa pel, así, segue por favor, non abras os ollos, eu estou aquí, ningén nos pode ver e eu estou ao teu carón, acaríciate señor meu amado, acaricia o teu sexo, por favor, a modo,
ela detívose, Continúe, por favor, dixo el,
é fermosa a túa man no teu sexo, non pares, a min gústame mirala e mirarte, señor meu amado, non abras os ollos, aínda non, non debes ter medo, estou ao teu carón, séntesme? estou aquí, podería rozarte, isto é seda, séntela?, é seda do meu vestido, non abras os ollos e terás a miña pel,

Como unha novela, de Daniel Pennac
O verbo ler non soporta o imperativo. Aversión que comparte con algúns outros:o verbo "amar"... o verbo "soñar".
Desde logo, sempre se pode intentar. Imos ver: "¡Ámame!" "¡Soña!" "¡Le!" "¡Pero, le dunha vez, por Deus!" "¡Ordénoche que leas!".
- ¡Sube ó teu cuarto e le!
- ¿Resultado?
- ¡Nada!
Durmiuse enriba do libro. A fiestra, de súpeto, pareceulle inmensamente aberta sobre algo fascinante... e por alí botouse a voar. Para lle escapar ó libro. Pero é un sono vixiante: o libro permanece aberto diante del. A pouquiño que abramos a porta da súa habitación, atoparémolo sentado á súa mesa de estudio, obedientemente ocupado na lectura. Aínda que subamos moi silandeiros, desde a superficie do seu sono, oiranos chegar.
- ¿Que, gústache?
- Xamais dirá que non, iso sería un crime de lesa maxestade. O libro é sagrado. ¿ Como non lle vai gustar ler? Non, vainos dicir que as descripcións son demasiado longas.
Tranquilizados, regresamos ó noso posto fronte á tele. Mesmo pode acontecer que esta reflexión suscite un apaixonante debate entre nós e os nosos...
- Encontra demasiado longas as descripcións. Hai que comprendelo, estamos no s
eculo dos audiovisuais, evidentemente, os novelistas do XIX tiñan que describilo todo...
- ¡Iso non é unha razón para lle deixar saltar a metade das páxinas!
Non nos fatiguemos. Volveuse durmir.

29 de abril de 2010

Lecturas de un minuto


A partir do próximo mércores e durante todo o mes de maio terá lugar na biblioteca a actividade "Lecturas de un minuto" para celebrar o Mes das Letras: representantes do profesorado e do alumnado lerán un pequeno texto no segundo recreo, ás 12:25. Se queredes participar, apuntádevos na biblioteca.
O calendario previsto é o seguinte:
* 5 de Maio... Alberte Villamarín e Maruxa Guitián.
* 12 de Maio.. Ángela Precedo e Ángeles Sandino.
* 19 de Maio.. Débora Pardal e Rosa Enríquez.
* 26 de maio.. Celina Laurijssen e Pedro Expósito

22 de abril de 2010

Uxío Novoneyra



Este ano, o Día das Letras Galegas está dedicado a Uxío Novoneyra. A obra deste poeta está fortemente vinculada á tradición e ao popular, sen deixar por iso de ser vangardista
Parada do Caurel (Elexías do Caurel e outros poemas), lugar do seu nacemento, honrará o escritor con diferentes actos culturais, como o que se realizará o domingo 9 de maio cun paseo desde A Ferrería até Parada.

15 de abril de 2010

Intercambio de libros




Semana do Intercambio do IES Macías o Namorado!!!!
Do Mércores 21 ao Mércores 28 de Abril

Se tes material para intercambiar (libros, DVD, cómics, CD, revistas, películas...) fala cun dos membros do equipo da biblioteca (Pilar, Esperanza, Maruxa, Alfonso, Ángeles, Rosa, Sixto e Rosendo) ou coa persoa que estea nela de garda. Tes de prazo ata o mércores 21 de abril.

8 de abril de 2010

Hans Christian Andersen

Foi un escritor cunha grande imaxinación, que escribiu moitos dos contos cos que gozamos na nenez: O patiño feo, O soldadiño de chumbo, A sereíña, A princesa e o chícharo... Naceu o 2 de abril de 1805, por iso elixíuse esa data para conmemorar o Día do Libro infantil e xuvenil.




Se queres saber máis da súa vida e ler os seus contos, pincha na entrada.




17 de marzo de 2010

O 12 de marzo morreu Miguel Delibes



Foi un gran escritor. Demostrouno con obras como El Camino, Cinco hora con Mario, Los santos inocentes (a imaxe pertenece a un fotograma da versión cinematográfica desta obra) o El hereje.
Pero tamén foi un gran home, preocupado polos problemas medioambientais, o avance da tecnoloxía ou as relacións persoais. Se queres saber o que pensaba de moitos destes temas, le o seu Discurso de entrada na Academia .

11 de marzo de 2010

Bibliotecas del mundo

Se gozamos do xantar, estaremos encantados de ir a restaurantes bonitos con ambientes agradables.
Se nos gusta nadar, encontrarémonos de marabilla nunha piscina olímpica.
Se ler é algo maravilloso, imaxínate o que pode supoñer facelo nun lugar como estes que aparecen na seguinte presentación .

4 de marzo de 2010

CLUBE DE LECTURA "LIÑAS DE FUGA"


No clube de lectura empezamos cun novo libro. Trátase de Ás de bolboreta, de Rosa Aneiros.
Agardamos que vos guste.

3 de marzo de 2010

Mesa de debate sobre a situación actual da lingua

O venres día 5 de marzo, ás 12:45 no salón de graos do IES, terá lugar un acto sobre a situación do galego na nosa Comunidade.
Falarán
- Francisco X. Rei, filólogo e portavoz da Plataforma Queremos Galego.
- Pedro Ortueta, moderador.
- Unha persoa do mundo da cultura, aínda por determinar.
O acto está organizado polo Equipo de Normalización Lingüística do Macías o Namorado.

/profesorborja.blogia.com

24 de febreiro de 2010

Contra a violencia machista

No salón de graos do noso Intituto, Macías o Namorado, celebrouse o día 11 de febreiro un acto solidario coa familia de Mari Luz Posse (familiar dun alumno noso) asasinada hai dous anos no cuartel da Garda Civil pola sua ex_parella, Jaime Maiz Sanmartin, a día de hoxe en liberdade.
A familia reclama xustiza e nós, dende aquí, quixemos darlle VOZ.


MANIFESTO SOLIDARIO COA FAMILIA DE Mari Luz Posse – 11 /02/10

Queremos manifestar que:
Hoxe, hai 2 anos, 1 mes e 27 días acontecía a tráxica morte de Mari Luz Pose a mans da exparella; unha morte machista máis, que pasa a engrosar as filas de mulleres asasinadas.

Queremos manifestar que:
A xustiza non sempre é xusta, ou polo menos neste caso, errou de cheo, por un asunto de sinaturas, por cuestions de descoido, en definitiva por unha neglixencia xudicial.

Queremos manifestar que:
Cando a familia comeza a asimilar a dor e a ausencia dunha persoa querida,o seu asasino esta xa na rúa , esta vivindo unha vida que non lle corresponde, porque todas e todos sabemos onde tería que estar: cumprindo a pena na cadea.

Queremos manifestar que:
Unha sociedade sá e que defende a liberdade e a xustiza non pode consentir nin abandonar ás familias nin ás persoas que son víctimas deste tipo de violencia. Porque, se non, que tipo de sociedade estamos a crear, que modelos defendemos? Onde está a solidariedade , o apoio, a xustiza?

Por todo isto,

Aquí, neste lugar de ensino, e agora, a 11 de febreiro de 2010, vémonos na querencia, na necesidade e na obriga de rexeitar este tipo de neglixencia gravísima, vémonos na querencia, na necesidade e na obriga de esixir que a xustiza se exerza cos delincuentes e que a sociedade se pronuncie e sinale aos agresores e que apoie e defenda ás familias víctimas da violencia.

Decidimos manifestalo aquí e agora, porque non é un caso alleo, é un caso cercano a nós, porque tanto Pablo, o sobriño de Mari Luz, como a súa familia, forman parte da nosa comunidade educativa.

Finalmente, dicir que denunciamos e condenamos enérxicamente este tipo de actuacións por parte da xustiza, e que rexeitamos a laxitude e deixadez en todos e cada un dos casos de violencia machista porque, cando asasinan a unha muller, dalgunha maneira asasínanos a todas. Todas somos Mari Luz.

3 de febreiro de 2010

Reparto de mochilas viaxeiras


Como outros anos, a Biblioteca vai iniciar a actividade das Mochilas viaxeiras. Estas as recibirán algúns alumnos e alumnas do primeiro ciclo de Eso para levar ás súas casas e compartir cos seus familiares. Nelas atoparán diverso tipo de libros nas dúas linguas (ningún en inglés...), así como material audiovisual.
Este ano incluímos unha libretiña na que podedes apuntar o que vos pareceu, o que vos gustou e o que non, ou calquera cousa que queirades comunicarnos.
Esperamos que a selección feita sexa do voso agrado.

28 de xaneiro de 2010

Que é para ti o amor?


Atreveste a definilo en cinco liña como máximo? Necesitamos todas as vosas ideas para poñer nos muros, no teito , no chan...
Deixa a tua mensaxe nesta mesma entrada, pinchando en "comentarios".

Tes de prazo ata o LUNS 15 DE FEBREIRO

22 de xaneiro de 2010

Visitamos VERBUM


O 20 de xaneiro as/os integrantes do Clube de Lectura visitaron a Casa das Palabras, coñecida tamén como Verbum.
Unha guía ensinoulles a exposición na que encontraron libros como el Corán ou a Biblia, escoitaron poemas musicados, souberon da censura de libros prohibidos nalgún momento da historia e xogaron ás palabras no labirinto.
Despois da visita, acudiron a un obradoiro de literatura no que leron greguerías e haikus, inventaron un pequeno relato e crearon caligramas.

21 de xaneiro de 2010

En defensa do galego



O día 21 o instituto estivo case baleiro. A maioría do profesorado fixemos unha folga para protestar polo retroceso que supón para a nosa lingua o novo decreto que se quere facer e impoñer nas aulas . So asistiron nove alumnos/as.
A manifestación que tivo lugar en Compostela reuniu a milleiros de persoas que non quixeron calar cando sentiron a aldraxe. Homes e mulleres, nenos e nenas, mozos e mozas, adultos... repetindo o mesmo berro: QUEREMOS GALEGO