Por que non estes outros?
- María Mariño
- Emilia Pardo Bazán
- Carolina Otero
- Olimpia Valencia
- Coralia Fandiño
- Maruxa Fandiño
- María Balteira
Se queres aportar outro nome , entra nos comentarios e deixao. Subirémolo á páxina.






CONCURSO DE ACRÓSTICOS DE AMOR
A biblioteca convoca o 1º concurso de acrósticos amorosos. Como hai que facer?
1. Elixe o título dun libro que trate de amor ( Los amantes de Teruel, Romeo e Julieta, Romance de Micomicon…).
2. Pon en vertical as letras que o compoñen, para formar logo versos acrósticos.
3. Colle un libro de poemas dun autor que che guste.
4. Vai trasladando ó teu acróstico un verso que empece coa primeira das letras do título que elexiches; logo, outro que comece coa segunda; e así, sucesivamente. Ten en conta que cada un dos versos que traslades debe ter algo que ver co amor, para que ó final teñas un poema amoroso.
5. Escribe o teu poema resultante nun folio (emprega o ordenador e a impresora) e ponlle un título.
6. Méteo nun sobre grande no que porás o título do teu poema e un pseudónimo
( co que ocultarás o teu nome verdadeiro).
Tamén no mesmo sobre meterás outro pequeño no que porás o mesmo que puxeches no grande; pero, dentro diste, meterás unha folla na que escribirás o teu nome verdadeiro e o curso ó que pertences.
7. Entrega este sobre pechado na biblioteca en calquera dos recreos. Tes de prazo até o día 17 de febreiro.
8. O gañador ou gañadora (so haberá un premio) recibirá un agasallo MOI AMOROSO, o venres 2 de marzo no segundo recreo.
SORTE !!!
Os libros que se tratarán no club de lectura Liñas de fuga o próximo día 15 de febreiro están xa á vosa disposición na biblioteca.

señador e editor, fundó con otros socios a fábrica de cerámica do Castro.Cuando éramos niños
los viejos tenían como treinta
un charco era un océano
la muerte lisa y llana
no existía.
Luego cuando muchachos
los viejos eran gente de cuarenta
un estanque era un océano
la muerte solamente
una palabra.
Ya cuando nos casamos
los ancianos estaban en los cincuenta
un lago era un océano
la muerte era la muerte
de los otros.
E soño fontes de palabras como auga
que abrollen precisas
cando regresas co teu cántaro
ao meu cuarto.
Ángel Valente
La adolescente
Ya baja mucha luz por tus orillas,
nadie recuerda la invasión del frío.
Ya los sueños no bastan para darle
razón de ser a todos los suspiros.
Tú cantas por el aire.
Ya se ponen de verde los vestidos.
Ya nadie sabe nada.
Nadie sabe
ni cómo ni por qué ni cuándo ha sido.


Prefeririamos outra fotografía para ilustrar o comezo do curso, pero a realidade é esta: folgas, manifestacións, concentracións, paros... e aínda estamos no inicio.